دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند

روياهايش را آسمان پر ستاره ناديده می گيرد

و هر دانه ی برفی به اشکی نريخته می ماند

سکوت سرشار از سخنان ناگفته است

از حرکات ناکرده ؛ اعتراف به عشقهای نهان و

شگفتی های بر زبان نياورده

در اين سکوت حقيقت ما نهفته است

حقيقت من و تو

(مارگوت بيکل)